Τετάρτη

Ελέγχει ή όχι το Facebook τα μέσα ενημέρωσης τελικά;

Από: news247.gr/eidiseis/

Σε αντίθεση με το τι πιστεύουν οι περισσότεροι άνθρωποι – η Σέριλ Σάντμπεργκ, νούμερο δύο της εταιρείας, λέει ρητά όχι.


Μιλώντας σ’ ένα πάνελ στην Εβδομάδα Διαφήμισης της Νέας Υόρκης την περασμένη εβδομάδα, η διευθύντρια εταιρικών λειτουργιών της Facebook είπε ότι ο γίγαντας των κοινωνικών μέσων «σίγουρα» δεν ελέγχει τον ειδησεογραφικό κύκλο.
«Κυκλοφορεί η θεωρία ότι ελέγχουμε τα νέα» δήλωσε η Σάντμπεργκ. «Δεν είμαστε μια εταιρεία μέσων ενημέρωσης, δεν έχουμε συντακτική ομάδα που να αποφασίζει τι θα βρίσκεται στην πρώτη σελίδα. Οι αλγόριθμοί μας καθορίζουν το τι θα δείτε στην πρώτη σελίδα βάσει των επαφών που έχετε».
Η εξουσία που έχει η πλατφόρμα των κοινωνικών μέσων επί των συζητήσεων αποκαλύφθηκε τον Σεπτέμβριο όταν απέσυρε μια βραβευμένη με Πούλιτζερ φωτογραφία ενός γυμνού κοριτσιού στο Βιετνάμ, το 1972, το οποίο προσπαθεί να απομακρυνθεί τρέχοντας από μια επίθεση των Αμερικανών με βόμβες ναπάλμ.
Η απόφαση για το «κατέβασμα» της φωτογραφίας ελήφθη βάσει των κανόνων της πλατφόρμας που απαγορεύουν το γυμνό. Όμως, πολλοί χρήστες σε όλο τον κόσμο θεώρησαν την κίνηση αυτή παρέμβαση εναντίον της ελευθερίας του λόγου.
Η Πρωθυπουργός της Νορβηγίας έγραψε μια δημόσια επιστολή στη Facebook όπου σημείωνε: «Αυτό που κάνει η Facebook αποσύροντας φωτογραφίες αυτού του είδους, όποιες κι αν είναι οι προθέσεις της, είναι να διασκευάζει την κοινή μας ιστορία».
Η Σάντμπεργκ απάντησε στη Νορβηγίδα Πρωθυπουργό με δική της επιστολή, στην οποία ζήτησε συγνώμη για το λάθος και υποσχέθηκε να εξετάζει προσεκτικότερα την «αστυνόμευση» του περιεχομένου. «Ο έλεγχος εκατομμυρίων αναρτήσεων κάθε εβδομάδα είναι μια απαιτητική πρόκληση» έγραψε η Σάντμπεργκ. «Σε κάθε περίπτωση, πρόθεσή μας είναι να τα πάμε καλύτερα. Έχουμε δεσμευθεί να αφουγκραζόμαστε την κοινότητα και να βελτιωνόμαστε. Σας ευχαριστούμε που μας βοηθάτε να γίνουμε καλύτεροι».
Συνεχίζεται στην πηγή: news247.gr/eidiseis/

Παρασκευή

μικρά μονοπάτια οδηγούν στη λεωφόρο της ζωής



Είσαι Γυναίκα; Τιμή σου.
Είσαι Άνδρας;
Τιμή σου.
Αρνείσαι το Φύλο σου;
Επιλογή σου.

Μιμείσαι την ζωή κάποιου άλλου;

Βρες τον εαυτό σου. Το χρωστάς στη ζωή σου.
Δεν συμφωνείς μαζί μου;
Δικαίωμα σου.
Αγαπάς τους συνανθρώπους σου; 
Χαρά σου.
Μισείς έστω έναν κάποιον/α;
Ψάξου.
Είσαι
τέλειος/α; Καθρεπτίσου.
Θέλεις έναν καλύτερο κόσμο;
Αναγνώρισε τα λάθη σου, διόρθωσε τα πάθη σου.
Εάν μπορείς να με συγχωρέσεις,
μπορείς να κατακτήσεις τον κόσμο.
Χωρίς ‘βάρος’ …
το ταξίδι έχει πολλές χαρές και θαυμάσιες εμπειρίες
.

Ιωάννης ο Φίλος Απρίλης 2016


Τετάρτη

ΟΛΥΜΠΙΑ ΣΝΟΟΥ, Σπαρτιάτισσα έως το τέλος

ΟΛΥΜΠΙΑ ΣΝΟΟΥ

Σπαρτιάτισσα έως το τέλος

Η λακωνικής καταγωγής γερουσιαστής δίνει αποσυρόμενη ένα μάθημα πολιτικής μετριοπάθειας

Του Περικλή Δημητρολόπουλου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 03 Μαρτίου 2012 στα tanea.gr

Ο Πρόεδρος Ομπάμα την είχε επαινέσει για το θάρρος της να στηρίξει με την ψήφο της τη μεταρρύθμιση του συστήματος υγείας. Δεν ήταν η πρώτη γενναία απόφαση της Ελληνοαμερικανίδας Ολυμπίας Σνόου που προκαλούσε την οργή των σκληροπυρηνικών του κόμματός της. Η τελευταία απόφασή της όμως ήταν να αποχωρήσει από την ενεργό πολιτική. Για έναν λόγο που θα άξιζε να ακουστεί στα μέρη των προγόνων της

Είναι ένα μήνυμα για την Ουάσιγκτον. Αλλά δεν θα έπρεπε να αφήσει αδιάφορη την Αθήνα. Η Ολυμπία Σνόου, τελευταία εκπρόσωπος της ελληνικής Ομογένειας στην αμερικανική Γερουσία, ανακοίνωσε ότι δεν προτίθεται να διεκδικήσει την επανεκλογή της στις ενδιάμεσες εκλογές του προσεχούς Νοεμβρίου. Ο λόγος που επικαλέστηκε είναι η «αυξανόμενη πόλωση» και η πεποίθησή της ότι «δεν αναμένεται να αλλάξει βραχυπρόθεσμα αυτή η έντονη κομματική αντιπαράθεση». Υπό αυτές τις συνθήκες δεν είναι διατεθειμένη να «δεσμευθεί για άλλα έξι χρόνια στη Γερουσία». Ακόμη και οι καχύποπτοι δύσκολα θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι η ελληνοαμερικανίδα γερουσιαστής επέλεξε να συνταξιοδοτηθεί στα 65 της χρόνια κάνοντας λίγη φασαρία ενόψει μιας αβέβαιης επανεκλογής στην πολιτεία του Μέιν. Η Σνόου δεν έχει χάσει ούτε μία αναμέτρηση από τις πολλές που έχει δώσει στα 40 χρόνια της πολιτικής της καριέρας. Στις εκλογές του 2006 εξελέγη με το σοβιετικό 74,41% των ψήφων, ενώ ο Δημοκρατικός αντίπαλός της είχε αρκεστεί στο ταπεινωτικό 20,75%. Το ποσοστό της ήταν μεγαλύτερο από τις εκλογές του 2000 και από τα υψηλότερα που είχε πετύχει ποτέ υποψήφιος σε εκλογές για τη Γερουσία. Κανένας δεν είχε αμφιβολία ότι οι συμπολίτες της στο Μέιν θα την τιμούσαν για ακόμη μία φορά. Η επανεκλογή της δεν θα είχε σημασία μόνο για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, που με την αποχώρησή της βλέπει να μειώνονται οι πιθανότητες να κερδίσει την πολυπόθητη πλειοψηφία στη Γερουσία. Θα ήταν μια νίκη με τεράστια συμβολική σημασία για εκείνο το κομμάτι της συντηρητικής Αμερικής που κλείνει τα αυτιά του στις υστερίες του Κινήματος του Τσαγιού, που παραμένει προσηλωμένο στον δρόμο της πολιτικής μετριοπάθειας. Εκείνης της Αμερικής που γνωρίζει ότι οι μεγάλες μάχες κερδίζονται με τη συναίνεση, ότι η ακραία ρητορική και η πολιτική μισαλλοδοξία υπονομεύουν την πρόοδο μιας κοινωνίας.

ΟΙ ΚΑΤΑΒΟΛΕΣ ΤΗΣ. Η Ολυμπία Σνόου ενηλικιώθηκε πολιτικά σε μια εποχή που στις Ηνωμένες Πολιτείες η αμοιβαία υποχώρηση δεν συνιστούσε ταπεινωτική ήττα και η δουλειά της αντιπολίτευσης δεν ήταν να αρνείται φανατικά οτιδήποτε πρότεινε η κυβέρνηση. Η στείρα κομματική αντιπαράθεση, τόσο οικεία στη χώρα που άφησαν οι γονείς της λίγο μετά τον πόλεμο για να αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, δεν είχε θέση στην πολιτική κουλτούρα της νέας πατρίδας της. Τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που οι νεοσυντηρητικοί αποφάσισαν ότι η εκλογή του Μπαράκ Χουσεΐν Ομπάμα, οι «σοσιαλιστικές» ιδέες του, το δεύτερο όνομά του ή το χρώμα του δέρματός του αποτελούν κάποιου είδους απειλή για τη χώρα τους. Η δύναμη του ρεύματος ήταν τέτοια που παρέσυρε ολόκληρο το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Ηταν αδύνατο να μην πληρώσει η Σνόου την προσήλωσή της σε εκείνη την κουλτούρα της συναίνεσης, που έκανε το περιοδικό «Time» να την κατατάξει το 2006 ανάμεσα στους δέκα καλύτερους γερουσιαστές του Κογκρέσου. «Η άκρα Δεξιά ασκούσε τεράστια πίεση επάνω της» δήλωνε προ ημερών στους «New York Times» η εξαδέλφη της Τζόρτζια Κόμας. Ο πόλεμος είχε ξεκινήσει από την εποχή του Μπους του Νεότερου. Την ίδια χρονιά που κέρδιζε τα εύσημα του «Time» και η οργάνωση White House Project της έδινε μια θέση ανάμεσα στις 8 γυναίκες που θα μπορούσαν να διεκδικήσουν με αξιώσεις την προεδρία των ΗΠΑ στις εκλογές του 2008, η συντηρητική οργάνωση Club for Growth and Concerned Women for America τη χαρακτήριζε «Ρεπουμπλικανή μόνο κατ' όνομα».συνέχεια...http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4699132

Να τα καταφέρουν και να εμπνεύσουν

Του Αλεξη Παπαχελα

Το αποχαιρετιστήριο σχόλιο του ταβερνιάρη στη μακρινή Σαμαρίνα μου έκανε μεγάλη εντύπωση: «Μακάρι βρε παιδί μου να τα καταφέρουν ο Καμίνης και ο Μπουτάρης μπας και αλλάξει τίποτα». Δεν ήταν εξυπνακίστικο σχόλιο του τύπου «για να δούμε τι θα καταφέρουν και αυτοί οι δύο», δεν απηχούσε δηλαδή τον παραδοσιακό ελληνικό κυνισμό που ενδόμυχα θέλει να μην αλλάξει τίποτα. Μου έκανε εντύπωση γιατί είναι προφανές πως πέρα από τη μιζέρια και τη βαβούρα καναλιών και παρελκομένων προσωπικοτήτων, υπάρχει όντως μια άλλη Ελλάδα που το παλεύει, χαίρεται να βλέπει φρέσκα και καθαρά πρόσωπα και ελπίζει ότι κάτι θα αλλάξει.
Το στοίχημα είναι όντως μεγάλο για τους δύο νεοεκλεγμένους δημάρχους. Παραμονεύουν οι σκόπελοι των συνδικαλιστών, της διαφθοράς, των σκοτεινών συμφερόντων που έμαθαν τόσα χρόνια να κάνουν ανεξέλεγκτα μπίζνες. Η εκλογή τους ήταν, από μια άποψη, η επανάσταση μιας μεσαίας και αστικής τάξης που δεν άντεχε άλλο την παρακμή και το λούμπεν. Ελάχιστους από αυτούς που τους ψήφισαν τους ένοιαξε αν είναι γαλάζιοι ή πράσινοι, αυτό που τους ενδιέφερε είναι να δουν μια φορά έναν επιτυχημένο συνδυασμό ευπρέπειας και επάρκειας. Σπανίζει τόσο πολύ αυτή η μαγική συνταγή γιατί έχουμε όλοι πιστέψει ότι αν είσαι πολύ «κύριος», καλύτερα να μην μπλέξεις με την πολιτική γιατί θα σε φάνε τα «μαμούνια».
Δεν είναι λίγοι οι φανατικοί οπαδοί του ελληνικού στάτους κβο που θέλουν να δουν τον Καμίνη και τον Μπουτάρη να πνίγονται σε σωρούς σκουπιδιών και να μην μπορούν να βάλουν ούτε ένα νέο πετραδάκι στις πόλεις τους. Θέλουν να μας πείσουν ότι «εδώ είναι Βαλκάνια» και πως οι νεωτερισμοί δεν ευδοκιμούν, παρά μόνο για λίγο ως εφήμερες χίμαιρες.
Ας ελπίσουμε ότι οι δύο νεοεκλεγμένοι τοπικοί άρχοντες θα αποδειχθούν «σκληρά καρύδια» και θα καταφέρουν να τα βγάλουν πέρα. Είναι ο μόνος τρόπος να εμπνευσθούν και άλλοι σοβαροί άνθρωποι, που δεν συχνάζουν στα κομματικά γραφεία, να ασχοληθούν με τα κοινά μπας και αλλάξει κάτι σε αυτόν τον τόπο...

Ο νέος πατριωτισμός


Tου Αλεξη Παπαχελα

Δεν διαφωνώ καθόλου με όσους πιστεύουν ότι οι ιστορικές στιγμές που ζούμε μπορούν να συγκριθούν με το 1909, το 1922 ή άλλες κρίσιμες καμπές της Νεοελληνικής Ιστορίας. Ολοι μας ψάχνουμε ηγεσία, όραμα, δοκάρια πάνω στα οποία να στηρίξουμε το φρόνημα στις σκοτεινές ώρες που διανύουμε. Οι πολίτες αυτής της χώρας νιώθουν την απελπισία και δεν βλέπουν φως, μοιάζουν με ανθρώπους που βρίσκονται στο επίκεντρο μιας θύελλας, αλλά δεν είναι καθόλου σίγουροι ότι υπάρχει πυξίδα, καπετάνιος και εντέλει ασφαλής αντίπερα όχθη. Οι απειλές είναι πολλές και είναι αποτέλεσμα δεκαετιών. Η χώρα δεν έχει χρεοκοπήσει μόνο οικονομικά. Εχει ένα διαλυμένο κράτος, δεν μπορεί να λύσει απλά προβλήματα όπως η διαχείριση των σκουπιδιών, τα πανεπιστήμιά της είναι τραγικά και όποια πέτρα και αν σηκώσεις θα βρεις κάτι σάπιο από κάτω. Ναι, έχετε δίκιο, αν αυτό σκέπτεσθε· και τα μέσα ενημέρωσης έχουν παίξει έναν άθλιο ρόλο, άλλοτε συγκαλύπτοντας και άλλοτε καταγγέλλοντας και φωνασκώντας απλώς για τα νούμερα και τον χαβαλέ...
Πρέπει, λοιπόν, να ξαναστήσουμε το ελληνικό κράτος, να βεβαιωθούμε ότι η ανομία δεν είναι πια ο κανόνας και να οργανώσουμε όλη τη χώρα σε άλλες βάσεις. Ακούω διαφόρους που θεωρούν ότι η λύση είναι ένα μεγάλο πατριωτικό, αντιμνημονιακό μέτωπο, που θα φέρει μαζί την Εκκλησία, το ΚΚΕ, το παλαιό πατριωτικό ΠΑΣΟΚ και ένα τμήμα της λαϊκής Δεξιάς. Υπέροχο ακούγεται, αλλά με ποια προοπτική; Τι θέλουμε πάλι; Κάποιους που θα χαϊδέψουν τα αυτιά του λαού, θα του θυμίσουν ένα ένδοξο παρελθόν και θα του πουλήσουν πάλι το παραμύθι ότι μας κυνηγάνε όλοι γιατί είμαστε οι... καλύτεροι; Ή μήπως ψάχνουμε πάλι μεσσίες και κακέκτυπα του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, ο οποίος ήξερε να ξεσηκώνει τα πλήθη έχοντας πάντοτε την ασφάλεια των άριστων και στενών σχέσεων με ό,τι πιο διαπλεκόμενο στη χώρα;
Ας σοβαρευτούμε. Η χώρα χρειάζεται ηγέτες, όραμα αλλά και πολύ συγκεκριμένο σχέδιο και ικανούς μάνατζερ που θα τη βγάλουν από το αδιέξοδο. Οσοι παραμυθιάζονται με τη χίμαιρα ενός μεσσία ή ενός αντιδυτικού μετώπου ή δεν ξέρω τι άλλο, απλώς δεν αντιλαμβάνονται τις ανάγκες της χώρας. Χρειαζόμαστε γκρίζους ανθρώπους που θα μπουν σε θέσεις-κλειδιά, στα νοσοκομεία, στις εφορίες, παντού και θα οργανώσουν ένα αξιόπιστο κράτος. Χρειαζόμαστε «τρελούς» υπουργούς, ενδεχομένως και με αυτοκτονικές τάσεις, που θα αψηφήσουν το πολιτικό κόστος, θα κάνουν το σωστό και θα ελπίζουν ότι έστω κι αν χάσουν την επόμενη εκλογική μάχη θα περπατάνε με το κεφάλι ψηλά σε μερικά χρόνια. Θέλουμε εξωστρεφείς τεχνοκράτες και πολιτικούς που θα πάρουν ό,τι βοήθεια χρειάζεται από το εξωτερικό αντί να επιμένουν σ' εκείνο το κομπλεξικό «σιγά που θα μας πουν οι ξένοι πώς θα τα κάνουμε».
Η χώρα βρίσκεται σε αδιέξοδο όχι επειδή την παγίδευσαν κάποιοι ξένοι, γιατί ζήλευαν τον ήλιο και την κληρονομιά μας, αλλά γιατί εμείς δεν σταθήκαμε αντάξιοι συνεχιστές αυτής της κληρονομιάς. Είναι απίστευτο ότι ορισμένοι ανεγκέφαλοι δεν καταλαβαίνουν ότι φτάσαμε να είμαστε ανοχύρωτο κράτος έναντι της Τουρκίας, των λαθρομεταναστών κ.ά. επειδή διαλέξαμε σαν χώρα τον δρόμο της εύκολης ευδαιμονίας και του απόλυτου μπάχαλου. Οι ίδιοι ανεγκέφαλοι αρνούνται να δουν ότι οι «πατριώτες» του παλαιού ΠΑΣΟΚ έστησαν το πάρτι με τους εξοπλισμούς με τα δήθεν δόγματά τους, πλούτισαν οι ίδιοι και μας έφεραν στο τελευταίο σκαλί.
Ο νέος πατριωτισμός που χρειαζόμαστε δεν θα εξαντλείται στις μεγάλες κουβέντες, στα πυροτεχνήματα και τα εφέ. Θα στηρίζεται σε επαγγελματισμό, στην αρχή πως ο Ελληνας μεγαλουργεί όταν είναι εξωστρεφής, γεμάτος αυτοπεποίθηση και ρεαλιστής, όχι όταν κάποιοι τον καλούν σε ψευδεπίγραφους αγώνες εναντίον φανταστικών εχθρών, χαϊδεύοντάς του τα αυτιά. Εχουμε, άλλωστε, δει πού καταλήγει συνήθως αυτού του τύπου η... εθνική τύφλωση.

Φόρμα επικοινωνίας: Η Γνώμη σας για την συνέχεια της σελίδος μας;

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

our visitors are from around the world